Moment obrotowy (moment obrotowy) opisuje zdolność do obracania obiektu wokół określonej osi. Podstawową zależność można zapisać jako T = F × r, co oznacza siłę pomnożoną przez długość ramienia momentu. Ponieważ zawiera zarówno wymiary „siły”, jak i „długości”, jednostki momentu obrotowego są zwykle zapisywane w postaciach złożonych, takich jak N·m, lbf·ft i kgf·cm.
W nowoczesnych dokumentach inżynieryjnych i elektromechanicznych N·m jest najczęstszą jednostką główną. Należy do Międzynarodowego Układu Jednostek (SI) i można go łatwo używać w połączeniu z innymi wzorami, takimi jak siła, długość, moc itp. Mniejsze momenty obrotowe będą postrzegane jako mN·m, większe momenty będą postrzegane jako kN·m, co sprawia, że wyrażanie wielkości jest bardziej intuicyjne.
W konserwacji, produkcji i materiałach historycznych kgf·m i kgf·cm są nadal bardzo powszechne. Pochodzą one z systemu „siła kilogramowa” i szczególnie prawdopodobne jest, że pojawią się w starym sprzęcie, instrukcjach azjatyckich, symulacyjnych kluczach dynamometrycznych i materiałach szkoleniowych z zakresu montażu. W przypadku małych elementów złącznych często preferowane są kgf·cm lub lbf·in, ponieważ wartości liczbowe są dokładniejsze.
W danych z Ameryki Północnej często pojawiają się lbf·ft i lbf·in. Instrukcje dotyczące silników, skrzyń biegów, pojazdów terenowych i narzędzi preferują lbf·ft, podczas gdy w sprzęcie elektronicznym, małych elementach złącznych i precyzyjnym montażu częściej stosuje się lbf·in. W przypadku napotkania wyrażeń takich jak funt-stopa i funt-cal zwykle odnosi się to do kontekstu jednostki momentu obrotowego funta-siła-stopa/cal.
Konwersja jednostek może jedynie rozwiązać problem „jak zmienić linijkę dla tej samej wartości momentu obrotowego”, ale nie może zastąpić oceny procesu montażu. To, czy rzeczywiste blokowanie jest niezawodne, zależy również od specyfikacji gwintu, stanu smarowania, tarcia powierzchni stykowej, kolejności dokręcania, procesu ponownego dokręcania i wymagań dotyczących metody kąta.
